تاریخ شهرداری دامغان

پیش از شکل‌گیری مدیریت نوین شهری، اداره امور دامغان مانند دیگر شهرهای تاریخی ایران از طریق داروغه، کلانتر، کدخدا و میرآب‌ها انجام می‌شد. با استقرار نظام نوین اداری در دوره پهلوی اول، نهاد اداری بلدیه در دامغان آغاز به کار کرد.

بر اساس اسناد موجود در سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران، مکاتباتی در تاریخ ۴ اردیبهشت ۱۳۰۸ خورشیدی میان بلدیه دامغان و وزارت داخله با موضوع «لزوم توسعه ساختمان بلدیه به دلیل کمبود فضا» به ثبت رسیده است. پس از تصویب قانون مدون بلدیه در سال ۱۳۰۹، شهرداری دامغان به‌صورت رسمی با ثبت اداری در همان سال پایه‌گذاری شد.

مهم‌ترین وظایف بلدیه در آن سال‌ها شامل کنترل بهداشت عمومی، تنظیم قیمت و نظارت بر ارزاق، روشنایی معابر با چراغ‌های موقتی، پاک‌سازی بازار و احداث نخستین خیابان‌های سراسری برای خروج شهر از ساختار بن‌بست‌های سنتی بود.

با تصویب «قانون شهرداری‌ها» در سال ۱۳۳۴، دامنه وظایف و استقلال مالی شهرداری افزایش یافت. احداث خیابان‌های عریض، اتصال محلات بالا، خوریا و دباغان به محورهای جدید، ساماندهی آتش‌نشانی و ناوگان خدمات شهری، و رسیدگی اولیه به مجموعه تفرجگاهی چشمه‌علی از کارهای این دوره است.

با شکل‌گیری قانون شوراهای اسلامی شهر و روستا در سال ۱۳۷۷، انتخاب شهردار و نظارت بر بودجه شهری بر عهده شورای شهر دامغان قرار گرفت. توسعه حریم با شهرک‌های گلستان، بوستان و مسکن مهر، ارتقای ساختار به درجه اداری ۸، و از دهه ۱۳۹۰ تمرکز بر شهرسازی یکپارچه، مکانیزاسیون مالی و سامانه الکترونیک «شهروندسپار» ادامه همین مسیر است.